حروف چینی یا حروف هان یا لوگوگرام هایی هستند که برای نوشتن چینی (هانتسو)، (کانجی) و به میزان کمتری کره ای (هانجا) مورد استفاده قرار می گیرند. حروف چینی در گذشته برای نگارش ویتنامی (هانتو) به کار برده می شد. تعدادی از زبان های کوچک تر آسیایی نیز در گذشته از این کاراکترها استفاده کرده یا هم اینک نیز استفاده می کنند. سامانه نگارش زبان چینی کهن ترین روش نگارشیاست که در طول تاریخ بی وقفه از آن استفاده شده است. بیش از ۴۷۰۰۰ کاراکتر چینی وجود دارد که بخش بزرگی از آن امروزه به ندرت به کار برده می شود.
نحوه و ترتیب نگارش واژۀ کشور (國)
در سامانۀ نگارش چینی، هر یک از کاراکترها تک هجایی هستند و به طور معمول با یکی از هجاهای گفتاری مطابقت می کنند. این هجاها هر کدام دارای معنایی پایه ای و ساده هستند. با این حال، هر چند که بعضی از معانی و واژه ها با یک هجای ساده نوشته می شوند، برای نوشتن بیشتر آن ها در چینی ماندرین به دو یا بیش از دو کاراکتر نیاز است و بنابر این چندهجایی محسوب می شوند و از ترکیب آن ها معناهای تازه ای به وجود می آید که در عین ارتباط با معنای تک تک واژه های نخستین، مفهوم تازه ای می آفرینند.